Hoop en vrees

Na jarenlang bespot en uitgelachen te zijn, zou gisteren een dag van glorie worden. Mijn cluppie zou eindelijk na 18 jaar weer kampioen van Nederland worden. Ondanks dat ik altijd trots ben om Feyenoord supporter te zijn, zou ik eindelijk een reden hebben die rationeel is.

 

Hoe anders werd het? Een kansloze afstraffing in het kleinste stadion van Nederland leidde tot een mineurstemming aan tafel. In plaats van gezond eten haalden we maar een pizza, want wat maakt het allemaal nou uit. Het gevoel van vertrouwen werd gedecimeerd en het enige dat overbleef was hoop en vrees.

 

Vrees dat het helemaal niet meer gaat lukken. Vrees omdat Heracles zondag nog één punt moet halen om de play-offs te spelen. Vrees omdat mijn potentiële helden aantoonden niet met de druk te kunnen omgaan. Vrees omdat die gasten uit het noorden waanzinnig spelen en dus zondag gewoon winnen in Tilburg.

Toch heb ik nog ergens een sprankje hoop weten te vinden. Hoop want we spelen in De Kuip. Hoop omdat het toch een keer moet lukken. Hoop omdat hoop doet leven. Het valt me tegen dat ik de hoop geen grotere rol kan laten spelen. De vrees overheerst sinds gisterenmiddag. Zou het zelfbescherming zijn? Nu al mentaal afscheid nemen van de zeker lijkende titel?

 

Ik heb mijn telefoon maar uitgezet, want de hoon bleef maar komen. Zelfs van zakenpartners die ik tijden niet meer gesproken had. Vandaag weer een dag met mijn ouderwetse Nokia dus.

 

Mijn boek Net Iets Slimmer gaat over het nemen van betere beslissingen. Op financieel gebied weet ik goed hoe je ratio en emotie bij elkaar brengt en bepaalde keuzes anders kunt maken. Ik weet dat mijn reactie op het verlies van gisteren en het kwijtraken van hoop niet rationeel is. Jammer dat ik nog geen hoofdstuk heb geschreven hoe je hiermee kunt omgaan.

Reactie schrijven

Commentaren: 0